از على ( ع ) نقل كرده‌اند كه ، چه بسا نعمتهاى الهى كه در رگ ساكن از بدن موجود است ! ( 6 ) ابن سماك مىگويد : اى كسى كه به تندرستى و نشاط خود مغرورى ، آيا نمىدانى كه روانها هر صبح و شام با مرگ و مردن روبرو است . از تمام مردم ، محاسبهء آن كسى دشوارتر است ، كه تندرست و آسوده باشد . هر گاه نان بدون خورش خود را خوردى ، به ياد تندرستى باش و آن را خورش خود قرار ده ! قبيصة بن ذوب ، مىگويد ، ما صداى عبد الملك بن مروان را - موقعى كه بيمار بود - از پشت در حجره مىشنيديم كه مىگفت : اى صاحبان نعمت ، هيچ نعمتى را با وجود سلامتى ، نعمت نشماريد . و نيز نقل كرده‌اند وقتى كه عبد الملك در حال احتضار بود ، دستور داد او را بالاى بلندترين بام كاخش بردند ، خطاب به دنيا ، گفت : اى دنيا چه خوشبويى ! اى كسانى كه تندرستيد ، هيچ چيز را جداى از عافيت و تندرستى به حساب نياوريد ، هر گاه روان انسان ، در سلامتى و آسايش باشد ، آب نوشيدنى بدبو و بدطعم نمىشود ! به يكى از دانشمندان گفتند : تو نيز اگر تحرّكى داشتى ، در خاطره‌ها مىماندى ، چنان كه ديگران ماندند . يكى از بزرگان گويد : چون كارهاى مهم و برجسته را ديدم كه در گرو خطرهاست ، گفتم مبادا تندرستى را از دست بدهم ، به گمنامى و گوشه‌گيرى بسنده كردم . پيامبر ( ص ) فرمود : « هر كه فقير و عيالوار نباشد ، ولى راه درخواست از ديگران را به روى خود بگشايد ، خداوند درى ، پيش بينى نشده از تنگدستى به روى او بگشايد . » ( 7 ) ثوبان نقل مىكند : پيامبر خدا ( ص ) فرمود : « هر كس يك صفت مرا پذيرا باشد ، من بهشت را براى او مىطلبم » .